Oysa ben umudumu kesmiştim
sevmekten, inanmaktan, güvenmekten.
Sevgiyi bilen sevebilen insanların varlığından.
Her şeyden vazgeçip,
önümde uzanan bu çamurlu yoldan,
bata çıka yürümeye devam edecektim.
Nerden çıktın karşıma…
Önce ellerin düştü aklıma,
sonra saçların, sonra gülen gözlerin, yüzün derken
en çok da sesin işledi yüreğime.
Şiirler fısıldadın kulağıma umudumu yeşerttin, yeniden…
Bir Ceylan su içmeye indi dereye,
bir kırlangıç havalandı gökyüzüne,
bir çocuk okuldan döndü evine.
