Felsefe

Görünürlük Sahnesi: Kültür ve Sanatın Hannah Arendtçi Politiği Günümüzde “kamusal alan” denildiğinde zihnimizde genellikle dijital platformların gürültüsü veya siyasi tartışmaların sertliği canlanıyor. Ancak Hannah Arendt’in

Varoluşun Estetiği ve İnşa Edilen Kadınlık: Beauvoir’ın İzinde Bir Hafıza Yoklaması Simone de Beauvoir’ın “Kadın doğulmaz, kadın olunur” tespiti, yarım asrı aşkın süredir entelektüel dünyanın

Labirentin Estetiği: Kafkaesque Bürokrasi ve Modern Ruhun Daralması Franz Kafka’nın eserlerinde bürokrasi, yalnızca hantal bir devlet aygıtı ya da bitmek bilmeyen evrak yığınları değildir; o,

Dijital minimalizm, ekranların ve bildirimlerin gürültüsünü kısma arzusundan çok daha keskin bir tavırdır: kültürel üretimde ve algılamada “azın” yeniden kutsanmasıdır. Sanat tarihinde hep var olmuş

Kültürel travma, bir topluluğun ortak “biz” duygusunun ağır bir darbe almasıdır; bu darbe öyle derindir ki, ne kadar zaman geçerse geçsin, anlatının dokusu yeniden aynı

Görünürlük siyaseti, kültür-sanat alanında yalnızca bir kavram değil, aynı zamanda bir mücadele biçimidir. Kimin sahnede yer bulduğu, hangi seslerin duyulduğu ve hangi imgelerin dolaşıma girdiği,

Metalaşma, kültür-sanat perspektifinden bakıldığında yalnızca ekonomik bir süreç değil, aynı zamanda anlamın dönüşümüdür. Bir eser, bir fikir ya da bir imge, piyasada dolaşıma girdiğinde artık

Kültür-sanat alanında “anlatı krizi” kavramı, yalnızca edebiyatın ya da sinemanın teknik bir sorunu değildir; toplumsal hafızanın, ortak hayallerin ve kolektif yönelimlerin kırılma noktasıdır. Bugün birçok

Post-truth kavramı, yalnızca “gerçeğin önemsizleşmesi” gibi basit bir durumu tarif etmez; daha çok, hakikatin kamusal alandaki anlamının dönüşümünü işaret eder. Bugün bir bilginin doğru olup