Kemal Güven YENER
Bu dizeleri kara yazdım.
Gönlüm sarhoş, ruh’um berduştu
Yar’a yazdım.
Bir inşirah peydah oldu.
Sadr’ı mı yara, yara yazdım.
Secdeyledim, Yusuf gibi kuyuda.
İbrahim gibi Nar’a yazdım.
Çok gamlı idim, çok yalınız.
Musa gibi Tur”a yazdım.
Karıncalar bekledim, bir damla suya hasret.
Hüseyin gibi Nur’a yazdım.
Ben yazdım diyemem dostlar.
Bana ait değil bu dizeler.
İsrafil üfledi, Sûr”a yazdım.
Dediler içinde kopan fırtına nedir.
Mikail ol dedi, rüzgâra yazdım.
Yağmurlar boşaldı beden yurdumdan.
Utandım kendimden ar”a yazdım.
Yazan yazmış aşkın kitabını.
Nice leyli, mecnun lara yazdım.
Bilirim çağ o çağ değil.
Ben özlenen o çağlara yazdım.
Kar düştü, toprak beyazladı.
Gönlümde bir yer sızladı.
Hava soğuk, ayazladı.
Ben bunu sana yazdım.
Kime yazdın, kim yazdı diye sormayın.
Bu dizeleri ben yazmadım.
Üşüyen ruhlara yazdım..
Bu dizeleri kar’a yazdım.
Hem genç hem ihtiyarlara yazdım.
Gökyüzünde bulutlara.
Dağların doruğundaki yâr’a yazdım.
Örttüler üzerime toprağı,
Kefen gibi sara, sara yazdım.
Bu dizeleri kar’a yazdım.
Ak sayfalara kara kara yazdım.
Bıraktılar beni yalnız başıma.
Yüce ummanlara yazdım.
Bu dizeleri kar’a yazdım.
Sonra sızdım.
Kendi kabrimi içime kazdım.
Kendime kızdım.
Cümle duygulara yazdım.