Yazan Şaziye İnceler
Bir kumaş ki, ya sır saklar, ya hayat taşır,
Pencereyle yaşadığı büyük bir aşktır.
Gündüz olunca içeri alır, usulca süzerek,
Güneşin her ışığını bir nevi düzelterek.
Tülolur bazen, hafif, rüzgârlarla sevişen,
Gizler içeriyi, fakat dışarıyı gösteren.
Bir gelin duvağı gibi, hayal kurdurur bize,
Sokaktan gelen sesi, fısıltıyla süzer de.
Akşam olunca çekilir, kalın, koyu bir dille,
Dışarısı kalabalık, ev içinde gizemle.
Bir sahne kapanışı, sessiz ve ağırbaşlı,
Yorgun dünyayı böler, başlar yeni bir faslı.
Kimi zaman kadife, asil ve gösterişli,
Kimi zaman pamuklu, sade, huzur verişli.
Her kıvrımında saklı, yaşanmış anlar durur,
Aşklar, vedalar, kahkahalar, her türlü izi korur.
O bir kumaş değildir, evin kalbidir sanki,
Ruh halini yansıtır, iyi ve kötü kalbi.
Gün ağarırken açılır, bir umut gibi tekrar,
Perde, pencerenin kalbi, evin nefesini koklar.
Edit: Orhan Özer