Aybike

Ve Gül,

Adın ne güzel Aybike

İlk öğrencimin de adı…

O da Ankara, Polatlı’daydı.

Türkü söylüyordun yüzüne baktım da

İçimde yanan bir ormanın

Kahreden uğultusu kaldı.

Ve gül,

Oysa sana anlatabilirdim

Dertle, acıyla yoğrulmuş,

Kardan yorulmuş dağları.

Bir Ağrı’dır yorulmak bilmez.

Anlatabilirdim zamandan korkmayan

Ulu ağaçları.

Ve gül,

Anlatabilirdim tuzdan usanmış suları

Akmaya gönülsüz ırmakları.

Bizim Kızılırmak’ta senin yaşın gibidir

Korkmaz, yılmaz ve önünü görmez.

Anlatabilirdim sana Dicle’yi Fırat’ı,

Ve Gül Aybike,

Kırgın kalacak o ilkbahar

Senin kirpiklerinde bir kırlangıç kalbi atacak,

Sevenin de vardı senin mutlaka

Ve güle sürgün olan o adam,

Su kıvamında körpe dikenler,

Şimdi seni sevenin kalbi

Kirpiklerinde kalacak,

Böyle utanmaz bir ölümden

Söyle, aklımız nasıl sıyrılıp da

Yaşamaya bakacak.

Ve gül,

Su da usanır tuzdan

Bir tek gözyaşıdır tuz olmadan akmaz

Sen ki türkü söylerken kaldın ya aklımda

Artık bitmez senin gençliğin

Yaşın da orada kalır, bundan böyle artmaz.

Ve Gül,

Yaşın dedim,

“Ölüm”le “Ömür”de aynı sesler var

Yaşın ki bir ömrün ana vatanı,

Gençlik de derler ama hiçbir söz anlatamaz

O yaşta bir akıl yaşamayı anlar da

Kahpe bir kurşunla solup gitmeyi

Hiçbir zaman anlamaz.

Ve Gül Aybike,

Gençliğinin kalesi sökülürken Gül,

Yaşamak gücü, bedeninden çekilirken

Dönemeyeceğin uzak yerlerden

Yüreksiz haine

Ve kahpe kurşuna inat Gül,

Gergince toplanmış saçların

Papatya beyazı boynun

Ve yanakların

Sen bunca güzelken,

Toprak seni nasıl sarıp sarmalayacak

Toprak seni nasıl kendisine katacak

Ve Gül Aybike’m dağılan saçlarını

Orada Neşet Ertaş toplayacak,

Erken gelen kışın için seni

Veysel avutacak Veysel avutacak