Gülcan Pınarbaşı
Durup dururken neden çatladı bu bardak şimdi? Hava da o kadar soğuk değil ki. Hemen hemen her sabah bu bardağa sıcak çay dolduruyorum ben. Neden bugün? Şimdi annem olsaydı “Nazar çıktı boş ver.” derdi. Böyle düşünmek insanı rahatlatıyor. Biraz da egosunu okşuyor. ”Nazar değecek kadar önemli biriyim ben, kıskanılıyorum, herkesin de gözü üstümde demek ki.” diye düşünüp yüzüne biraz kibirli biraz da gururlu bir gülümseme yapıştırıyor.
Eski zamanlarda mutfakta bir şey kırılınca böyle denmezmiş. Bırakın teselli etmeyi “Neden dikkat etmiyorsun? Sakar mısın?” diyerek kızarlarmış bir de. Her şeyin az bulunduğu ve pahalı olduğu zamanlarmış çünkü. Annem çocukken bir şey dökülünce, kırılınca annesi ona çok kızarmış. O yüzden annem böyle durumlarda bize hiç kızmadı. Her seferinde sakin sakin topladı kırılanı döküleni. “Üzülme, kırılan hiç bir şey senden kıymetli değil.” derdi hep.
Keşke hayat da bize hep böyle davransaydı anne. Her seferinde kalbim kırılıyor bir şekilde. Artık insanlar o kadar hoyrat ki kırılana dökülene kimse aldırmıyor. Herkes kıra döke, üstüne basa basa ilerliyor kendi bencillik sarayına doğru. Başarıya giden yolda her şey mubah mıdır anne? Yoksa narin adımlarla mı ilerlemek gerek? Kelimeleri hassas teraziyle tartmak gerek bence, altınları değil. Öyle olmuyor maalesef. Herkes sanki diğerini nasıl daha çok kanırtabilirim sözlerimle, diye uğraşıyor gibi. İncelik, nahiflik, hassaslık, kibarlık modası geçmiş değerlere karışmış. Bir kavga, bir vaveyla… Sesler ayyuka çıkıyor. Neyi paylaşamıyoruz üç günlük dünyada acaba? Ölüm bir anda gelip her şeyi sıfırlıyor oysa. Ne elde ettiğin başarı ne de kazandığın paralar bir anlam ifade ediyor o saatten sonra.
Hiçbir sebep gösterilmeden dün işten çıkarıldım anne. Yıllardır emek verdiğim iş yerinde artık bana ihtiyaçları yokmuş. Onca yıllık özverili çalışmam hiçbir şey ifade etmedi onlar için. Yeni bir iş bulmam kim bilir ne kadar sürecek. Bunu düşündükçe içim daralıyor. Üstüne bir de sabah sabah bu bardağın çatlaması, dünden beri tuttuğum gözyaşlarımın önünü açtı. Sanki tüm sorunlarımın sorumlusu çatlayan bardakmış gibi katıla katıla ağladım. Neden çatladı sanki bu bardak sabah sabah?