Ahmet Yahya Semerci
Rüzgâr tatlı tatlı esiyor hafiften;
Yapraklar tek tek dökülüyor ağaçtan.
Bir sözüm var idi kendime maziden;
Yarama merhem olacaktı umudum sahiden.
Cihanda tek varlığımı kaybettim ben;
Sebepsiz fikirler sundun önüme hâlâ sen.
Asıl cevherimi yitirdim ararken;
Rabbime niyazımda gözyaşıyla sunarken.
Sadece benim değil cihanın sultanı,
On sekiz bin alemin dahi serveri,
Hasta gönüllerin bile tabibi;
Şeksiz şüphesiz Muhammedü’l-Emin’i.