Muhammet bulut

Duvarın en sessiz yerinde Asılı kaldım yıllarca. Bir evin bütün neşesini, Bütün kederini saydım usulca. Bazen tozlu raflar arasında, Tozlanmış anıların içinde… Bazı ayrılıklar vardır;

Artık kalmadı eski tadım, Her şeyden bir o kadar uzağım. Kapalı kapılar ardında, Her şeyden bir o kadar uzağım.   Çocukluğumu özlüyorum, Karın yağışını, Soğukta

Bir şehir düşün; ışıkları çok ama insanı az. Kalabalık içinde yalnız kalan binlerce yürek var biraz.   Bir ekmek sırası gibi hayat; herkes biraz yorgun,

Artık kalmadı eski tadım, Her şeyden bir o kadar uzağım. Kapalı kapılar ardında, Her şeyden bir o kadar uzağım… Çocukluğumu özlüyorum, Karın yağışını, Soğukta üşürken

Geceden yalnızım Buruk bir yanım… Güneşin doğuşunu bekliyorum, Penceremin ardında   İnsanlarda bir telaş ve koşuşturma Her zamanki tren garında Ve artık saat yakın… Biliyorum

Bir bilinmezliğe giderken Omuzlarımda ağır bir yük Musalla taşında yatarken Uzaktan bir ses duyuyorum.   Ağlayan gözler… Zaman film şeridi gibi geçerken Ben ölmekten korkuyorum.

Yağmurun tanelerinde seni anıyorum, Sen yoksun. Aşkından yoksunum, Eksik bir yanım.   Zamanda kayboluyorum ve sen yoksun, Aşkından yoksunum. Gökkuşağında arıyorum seni, En güzel renklerde,