Yazan: Nurcan Özküpeli
Bugün başıma gelmeyen kalmadı. Tam arkadaşlarımla gülüp eğleniyorduk ki genç bir delikanlı dolabı açtı ve beni aldı. Biraz içti. Sonra dışarı çıktık ve birlikte koşmaya başladık. Bu arada hafif hafif yağan yağmur hızlanmaya başlamıştı. Otobüs durağına geldik. Geri kalanını da içip bitirdi. Otobüsü gelince de kaldırıma attı ve gitti. Yerin meyilinden dolayı sokağın köşesindeki bir su birikintisinin içine düşene kadar yuvarlandım. Üstüm başım çamur içinde kaldı. Sinirden güleyim mi, ağlayayım mı bilemedim.
Derken, iki sokak köpeği daha ben “durun, yapmayın” dememe fırsat vermeden aldılar ve topla oynar gibi oynamaya başladılar. Sonra sıkılıp yere bıraktılar. Biraz yıpranmışlıktan, biraz da başımın dönmesinden sersem gibi olmuştum. Yine de daha kötü şeyler de gelebilirdi başıma diye düşünürken iri yarı adamın biri bastı ve geçti üzerimden.
Perişanlığımdan iki gözüm iki çeşme ağlamaya başladım. Canım nasıl yanmıştı anlatamam! Gözyaşlarım yağmur suyuna karışıp aktı gitti. Daha köpeklerin arasında telef olmamın üzerinden ne kadar geçmişti ki? Canımın bu denli acımasına mı yanayım, başımın fırıl fırıl dönmesine mi yoksa yağmurdan sucuk gibi ıslanmış olmama mı? Bilemedim. O sırada yağmurun hızından yolda sürüklene sürüklene bir arabanın altına girdim.
“Oh be dünya varmış” diye sevindim vallahi. Hiç olmazsa burada hem kururum hem biraz dinlenirim hem de kendime gelirim. Acım da biraz hafifler diye düşünürken yorgunluktan ve saatlerdir yaşadığım aksiyondan uyuyakalmışım.
Ne kadar süre geçti bilmiyorum. Gözümü açtığımda araba gitmiş, başımdan aşağı su dökülüyormuşcasına yağan yağmur devam ediyordu.
Aniden arkamdan gelen bir sesle irkildim. Bir adam, ben daha ona bir şey söyleme fırsatı bulamadan elindeki süpürgeyle beni faraşa koyup az ilerideki çöpün içine attı.
Burası çok kötü kokan bir yerdi. Tüm yaşadıklarım o kadar ağır geldi ki artık bu kötü kokuyu da kaldıramazdım. Kokudan ve sinirden bayılmışım.
Kendime geldiğimde ne çöp vardı ne de kötü bir koku. Aksine hoş aroma gibi kokan bir dolabın içerisinde arkadaşlarımla birlikte duruyordum.
Gece olmuş, herkes uyuyordu. Meğerse kâbus görmüşüm. O kadar sevindim ki anlatamam. Ne ezilmiştim ne ısırılmıştım ne de ıslanmışım! Pırıl pırıl duruyorum yerimde oh! Ne kabustu ama. Yarın tüm arkadaşlarıma anlatırım diye düşünürken bu sefer huzurla uyuyakalmıştım.
Editör: Fatma Karataş