Eleştiri / Edebiyat Yorum

Oscar Wilde, 19. yüzyıl sonu İngiltere’sinde estetizmi bireycilikle birleştirir. Sanatın tek amacı güzellik olur. Ahlak veya fayda ikinci planda kalır. Wilde, bireyi merkeze alır. Her

Okuma eylemi, genellikle bir metnin bize sunduğu anlamı uysalca kabul etme süreci olarak görülür. Ancak “Yıkıcı Okuma” (Subversive Reading), bu uysallığı reddeder. O, yazarın kurduğu

William Faulkner, romanlarında zamanı parçalara ayırır. O, kronolojik akışı reddeder. Hikayeleri flashback’ler ve ileri sıçramalarla doldurur. Bu teknik, okuyucuyu aktif kılar. Faulkner, Güney Amerika’nın karmaşıklığını

George Orwell, modern edebiyatın kâhin ruhlu kalemi olarak, siyaseti sadece bir yönetim biçimi değil, bir dil ve algı operasyonu olarak kurguladı. Onun distopyası, sadece demir

Aldous Huxley, teknolojiyi hiçbir zaman yalnızca bir araç olarak görmedi. Ona göre teknoloji, insanın düşünme biçimini, arzularını ve hatta itaat etme yöntemlerini dönüştüren bir güçtü.

Sanatın Yeni Malzemesi Sanat, tarih boyunca taş, boya, ses ve kelimeyle kendini ifade etti. Bugün ise biyo-sanat, yaşayan organizmaları doğrudan sanatın malzemesi haline getiriyor. Hücreler,

Bilim ile Sanatın Çatışması Mary Shelley, Frankenstein romanıyla yalnızca gotik edebiyatın sınırlarını zorlamadı; aynı zamanda bilimin etik sorumluluğunu tartışmaya açtı. Victor Frankenstein’ın yaratısı, insanın bilgi

Emily Dickinson: Ölümün Metafizik Dansı Emily Dickinson, şiirlerinde ölümü bir gölge gibi dolaştırır. O, ölümü korku nesnesi yapmaz. Aksine, onu sorgular ve dönüştürür. Metafizik unsurlar,