Öykü

Osmanlı’nın devasa saraylarında, altın varaklı kapıların ardında, diplomasi bir gölge oyunu gibi oynanırdı. Padişahların tahtından uzanan gizli eller, Avrupa krallıklarıyla dans eder; casuslar, elçiler ve

Gece yarısı sarayın taş avlusunda rüzgâr usul usul eser, gölgeler duvarlara saklanırdı. Hükümdar Alâeddin, taht odasının penceresinden yıldızlara bakarken hiç kimsenin bilmediği bir plan kuruyordu.

  Bir zamanlar İstanbul’un dar sokaklarında, gizli defterlerin arasında dolaşan kelimeler vardı. Her biri bir kalbin çırpınışını, bir bakışın sırrını anlatıyordu. Ama bu kelimeler her