Cahit Sıtkı Tarancı, 1910’da Diyarbakır’da doğdu. Çocukluk yıllarının sıcaklığı, ilerleyen yaşlarında yazdığı dizelerde sık sık hatırlattığı bir özlem olarak karşımıza çıkar. Paris’teki öğrenim yılları,

Orhan Veli Kanık, 1914’te İstanbul’un Beykoz semtinde doğmuş, hayatı boyunca şiiri sıradan insanın diline indiren bir yenilikçi olarak kalmış. Babası klarnetçi Mehmet Veli, annesi Fatma

Yahya Kemal Beyatlı, Türk edebiyatının sadece bir şairi değil, aynı zamanda geçmiş ile gelecek arasında kurulmuş estetik bir köprüdür. Onun kaleminde kelimeler, basit birer iletişim

.Tabii! Aşağıda Ahmet Haşim hakkında özgün, 400–500 kelimelik bir makale hazırladım. Makalede şiirlerinden pasajlar, edebiyat tarihindeki önemi, öğrencilerin araştırmalarına yardımcı olacak bilgiler yer alıyor. Metin

Dörtnala gelip Uzak Asya’dan Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan bu memleket, bizim. Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak ve ipek bir halıya benzeyen

En güzel deniz: henüz gidilmemiş olanıdır. En güzel çocuk: henüz büyümedi. En güzel günlerimiz: henüz yaşamadıklarımız. Ve sana söylemek istediğim en güzel söz: henüz söylememiş

Kapıları çalan benim kapıları birer birer Gözünüze görünemem göze görünmez ölüler Hiroşima’da öleli oluyor bir on yıl kadar Yedi yaşında bir kızım büyümez ölü çocuklar

Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor Onlardan kalbime sevda geçmiyor Ben yordum ruhumu biraz da sen yor Çünkü bence şimdi herkes gibisin Yolunu beklerken daha dün gece

Ben senden önce ölmek isterim. Gidenin arkasından gelen gideni bulacak mı zannediyorsun? Ben zannetmiyorum bunu. İyisi mi, beni yaktırırsın, odanda ocağın üstüne korsun içinde bir

ne kadınlar sevdim zaten yoktular yağmur giyerlerdi sonbaharla bir azıcık okşasam sanki çocuktular bıraksam korkudan gözleri sislenir ne kadınlar sevdim zaten yoktular böyle bir sevmek

sen istinye’de bekle ben buradayım içimde köpek gibi havlayan yalnızlığım belki gelmem gelemem 5 dakika bekle git çünkü ben buradayım karanlıktayım çünkü elimi kestim beni