Hani bazen yüreğimizden koparak gelen bir çağlayan olur hislerimizde yaşadığımız. İşte o anlar hiç kimse yanımdan gitmesin isterim. Güç bulurum onlarla. Sevginin, bu kadar derin yaşandığı bu hâlimle ben yüreğimin derinliklerindeki benden kopmak istesem de kopamam. Çünkü bilirim ki o duygular beni ben yapıyor. İyi kötü duygularımda ne varsa biliyorum ki artık benden. Herkes de böyle düşünüyor mu acaba?
Hiçbir şey düşünmeseler de dostlukları olsun yanımda yeter. Ben ki onlarla varım, onlar da insanlarla… O hâlde neden kavga ediyoruz bu dünyada? Neden savaşıyor bu insanlar başkalarının topraklarını almak için?
Onca çocuk, onca kadın, onca can, bir hiç uğruna hayattan koparak gitmekte bu dünyadan. Savaş mı neye göre kime göre, barış varken özgürlük varken, huzurlu yasamak varken bu evrende? Hastalıklı ruhların yönettiği evrenin düzeninin gittikçe yok oluşunu seyretmek büyük bir acı veriyor şu sineme.
İşte o zaman diyorum ki ben: Sana vaat ediyorum çocukları anneleri hiç ağlatmayacağım, sen ki beni ben yapıyorsun, vicdanıma sorumluluk yüklüyorsun ben de sesime ses verip sana geliyorum. Ben savaşları hiç sevmiyorum. Kimse de sevmiyordur eminim. Barış varken mutluluk varken bu alemde, huzur yaymalıyız yeryüzüne gülümseyen yüzlerimizle. Ağlatmadan hiçbir çocuğu, güzel bir dünya kurmalıyız onlara. Çünkü gelecek onlarla var olacak. Şimdi ise onlarla şenlenecek. İnsanlığın onuru böyle duygularla kurtulur ancak…