Klinik Psk.Süveyda Burçak Eris
Susmanın Yorgunluğu: Her Sessizlik Huzurdan Doğmaz
Sessizlik hep huzuru aklımıza getirir ama bazı sessizlikler huzurdan doğmaz. Bazen insan, anlatmaktan yorulduğu için susar. Defalarca açıklamış ama anlaşılmamış, yanlış yorumlanmış ya da sadece “boşver” denmişse; kelimeler bir süre sonra ağızda değil, göğsün içinde birikir.
Susmak, ilk başta bir korunma biçimidir. Tartışmadan kaçmak, yanlış anlaşılmaktan korunmak, kırılmamak için geri çekilmektir. Ama zamanla bu sessizlik, bir savunmadan çok bir alışkanlığa dönüşür. İnsan, iç dünyasında olanları dışarıyla paylaşmamayı öğrendikçe, kendi içinde bir yankı odasına hapsolur. Duygular dışarı çıkacak yer bulamayınca içeride büyür, ağırlaşır. Ve bu ağırlığın adı bazen “yorgunluk”, bazen “umutsuzluk”, bazen de sadece “hiçbir şey hissetmemek” olur.
Susmanın yorgunluğu, çoğu zaman fark edilmez. Çünkü dışarıdan bakıldığında sessiz kalan kişi “sakin”, “olgun” ya da “problemleri büyütmeyen” biri gibi görünür. Oysa içeride fırtına çoktan dinmiştir. Bu, çözülmüş bir huzur değil; kabullenilmiş bir sessizliktir.
Psikolojik olarak susmak, duygusal enerjinin bastırılması anlamına gelir. İnsan konuşamadığında, ifade edemediğinde beden devreye girer: omuzlar kasılır, mide sıkışır, baş ağrıları başlar. Bastırılan her duygu, bir şekilde yerini bulmak ister. Konuşamadığımız şeyler, sonunda sessiz bir ağırlık olarak üzerimize çöker.
Susmanın yorgunluğu, bazense bir ses arayışıdır. Anlatmak isteyen ama kime, nasıl anlatacağını bilemeyen bir yanımızdır. Bu yüzden bazen en büyük ihtiyaç, konuşmaktan çok, dinlenmektir. Birinin sadece anlamak için dinlediğini hissetmek, yıllardır taşınan yükü hafifletir.
Yani susmak bazen bir seçim, bazen bir çaredir. Ama hiçbir sessizlik kalıcı huzurun adresi değildir. Çünkü insan, anlaşılmaya ihtiyaç duyar; en çok da kendisi tarafından.
Anahtar kelimeler: susmanın yorgunluğu, duygularını bastırmak, kendini ifade edememek, duygusal yorgunluk, içe kapanmak, psikolojik farkındalık, duygusal iletişim, sessizlik, duygusal iyileşme