Gece yeni başlarken hüzün bulutlarının nemi düştü gözlerime. Anlamsız bir sıkıntı kapladı yüreğimi. Sonra birden üşüdüm. Sonra üşümemin nedenini düşündüm; Bu gece, neden bu kadar ağırım kendime? Yoksa bu ağırlık, yüreğimin sensiz kalan boşluğundan mı? Nefes almak bile bu kadar zorken sensiz, yapayalnız, kimsesiz… Karanlık bir sokakta yürüsem günlerce gecelerce, adın dilimde olsa tek hece. Bu karanlık yolun sonunda ulaşabilir miyim?