Bugün “anlık dopamin”den bahsedeceğim. Bu durum bizim olayların sonuçlarından aldığımız yüksek mutluluk hissinin devamını isteme durumumuzdur. Sonuçtan ziyade süreçten alınan zevki, sürekli isteme durumu…
İnsan, doğası gereği yaptığı eylemlerin süreçlerinden zevk alamaz. Sürekli olarak sonuca odaklıdır. Mutlu olma hissi artınca insan düşünme yetisinde de yavaşlar ve bunun farkında olamaz.
Bu durum ciddi manada arızalı bir durumdur. Çünkü hayatımızın büyük bölümü sonuçlardan (sınavlar gibi) çok süreçlerle geçer. Eğer bizler süreçlerde mutlu olmayı beceremezsek hayatta asla mutlu olamayız.
Mesela “Soul” diye bir film var. Filmin konusu şuydu: Hayatta yaşadığımız her andan zevk almalıyız, başka türlü asla mutlu olamayız.
Düşünmeliyiz, derinlemesine düşünmeliyiz. Yoksa insan olmanın en büyük gereklerinden birini yerine getirmemiş oluruz.
Peki, anlık dopamine sahip bireylere neler olabilir?
Benim tahminim şöyle: Daha evvel hayatımızın sonuçtan çok süreçlerle geçtiğini söylemiştik.
İşte sonuç odaklı mutlu olan kişiler, hayatlarının büyük bölümünde mutlu olamayacakları için depresyona girme olasılıkları yüksek olur.
Ayrıca kısa süreli zevk veren maddelere bağımlı hâle gelmeleri daha fazla olur. (Alkol, sigara, uyuşturucu gibi…) Kısaca insanlar olarak günümüz hızlı tüketim kültüründe hızlı sonuçlar bekliyoruz ve sonuçlar alamayınca psikolojik olarak boşluğa düşüyoruz.
Hayatı tozpembe görmek de arızalı bir durumdur. Bunu şimdi açıklamayacağım, başka bir yazımda bahsederim.