Aşkla…

Doğanın bir hikâyesi var.

Ağaçların, kuşların, çiçeklerin; yükseklerdeki kayalıkların da…

Doğada her şey dengede, akışta…

Akışta kalamayan tek varlık insan… İnsanlık.

Düzeni bozan, duygularının farkında olamayan, ifade edemeyen, anlamlandıramayan ve kabule geçemeyen…

Her şey sadece insan için zanlarımız…

Her şeyin dünyada insana ait olduğu sanrılarımız…

Üstelik Allah’ın eşref -i mahlûkat olarak şereflendirdiği

Sırlar içinde sırrı…

İnsanı insan yapan ve O’nu O yapan unsurlar;

İrade,

Düşünce,

Akıl,

Beyan… Lâtifeyi Rabbanîye…

Kâinatın tılsımını, şifrelerini keşfeden, Kur’an-ın mühim tılsımını çözen bir hazinedir “NEFES”.

Ben’deki bilmediğim “Ben”…

Ben dediğin ben, bana ait değildir.

Ben bana ait değilim.

Ben bendeki benle beni bana veren Allah’a aitim.

Ve…

Biz iyiliğe, sevgiye, kardeşliğe ahlâk ve fazilet kurallarına uygun yaşıyorsak, BİZ Allah’a ayna isek, biz Allah’ı yansıtıyorsak ne kendimize ne de insanlığa zulüm adına ne olabilir bizde.

Duygu kimdeyse imtihan O’ndadır.

Duygularımızı ifade edebilmek “nefes”in dengede olması ile bağlantılı…

Nefesiyle uyumlu insan ruhu ve nefsi ile bağlantıda olur.

Hay’dan gelip HÛ’ya gitme bilinci…

Aşkla…