Ne zaman adını ansam…
Bir şey düğümleniyor içimde.
Sustum desem,
Kalbim bağırıyor en derinden.
Unuttum sansam,
Bir şarkıda yine sen çıkıyorsun karşıma.
Gözlerin geliyor aklıma,
Bir duruyorum…
Dün gibi yakınımda bakışların.
Kaç söz, kaç susuş…
Ama sen…
Hâlâ içimde en dokunulmaz yerdesin.
Elimde değil seni sevmemek.
Gözüm alıştı sana,
Kalbim ezberledi adını.
Bir başkasına döndüremem bakışlarımı.
Elimde değil…
Seni sevmeden geçmiyor zaman.
Bir hatıranla başlıyor sabah,
Bir düşle bitiyor gece.
Dualarım bile senden yana –
İçimde bilmediğin kadar çok yerin var.
Adını her atışında anan bu kalbe.…
Elimde değil seni sevmemek.
Ve belki de en çok,
Sana rağmen… Seni sevmek.