Kalemzen
Cevaplayamadığım sorular birikti içimde,
Kimsenin bilmediği.
Bir nefes alsam,
Özgürlüğüne kavuşacak, kuş misali şimdi yüreğim.
Hira’sına sürgün edilmiş anıları da yakıyorum artık.
Ve olsun diyorum,
Ne varsa kaderde.
Kader işte, bilmediklerini sevdiren de nefret ettiren de.
Gelecekten ümidi kesmek hiç olur mu?
Ama kestirmişler işte.
Kalk uzat elini kelimelere.
Tutun şimdi umuda, yetim bir çocuk gibi.
Haykır sevdiğini, çekinmeden korkusuzca.
Sev sevebildiğin kadar, korkma!
Başlasın içinde ki Taif yolculuğu.
Vur kendini sürgüne.
Sür kendini.
Sür güne…