Yazar Eriş Kodaş
“ Yürü! Hür maviliğin bittiği son hadde kadar
İnsan, âlemde hayal ettiği müddetçe yaşar.”
Yahya Kemal
Yaşam ve ölüm ayrılmaz bir ikili ve insanın en büyük gerçeğidir!
Her türlü zorluğa, engele ya da sıkıntıya rağmen yaradılış gereği ömrümüzün son gününe kadar yaşama tutunmak olağandır. Bazen tutunur gibi de yapar insan, seçeneği olmadığını düşünerek. Bazen de öyle bir güç ve sevgi vardır ki insanın içinde sıkıntı, sıkıntı gibi gelmez. O sadece hayatın tuzu biberi, insanın aşması gereken bir sınavıdır.
“ Yürü! Hür maviliğin bittiği son hadde kadar.” Şair, bilinmeyen öteki alemi bu dünyadan ayıran sınırdan bahsediyor. Hür maviliği, yaşadığımız bu dünya olarak düşündüğümüzde; iki dünyayı ayıran sınıra yani son nefese kadar yaşamaya devam etmemiz gerektiğini belirtmiş. Aslında bunu kendisine söylediğini düşünüyorum.
“İnsan, âlemde hayal ettiği müddetçe yaşar.” İnsanoğlunun yakıtı umut, güven ve sevgidir. Hep daha iyinin, daha mutlu günlerin hayalini taşır içinde. İster maddi, ister manevi anlamda bir hayali olsun, bu hayalin gerçekleşme ihtimali insanı harekete geçirir ve yaşama tutunmasını sağlar.
Amaçsız yaşayamaz insan. Dünya düzeni, insanı meşgul edecek birçok amaç edinmeye sevk eder. Amaçlar da hayalsiz kupkuru bir ağaca benzer, susuz ve renksiz.
Umut her şeye can verir ve hayalleri besler. Aksi halde fikirler, hücreler ve yaşam o kişi için yavaş yavaş ölmeye başlar. Peki, şairin hayali sınırın ötesindeki dünya mıdır?
Bu satırlara bütün olarak baktığımızda şu soru geliyor akla: Son hadde kadar yürümek mi yoksa son hadde yürümek midir amaç?
Editör: Çağlar Didman