Vildan Bahçacı
Şehre ilk kar düştüğünde, soğur içim;
Ruhum insan arar seherinde,
Lakin ıssız ve tekim;
Sahipsiz bir köpek havlar şafağında,
İnsansız bir sabah daha oldu derim;
Son sokak lambası da söndüğünde,
Yine aydınlıklara küserim.
Bırak beni benle sessizliğimde; sorma nasılım,
Zira hep inkâr ederim;
Kar taneleri üşüştüğünde, nasılsam nasılım,
Değil mi ki gönlümü eğlerim;
Gerekmez, aramam kimseyi tenhalığımda,
İktiza ederse, göz yaşımı kendim silerim;
Samimiyetsiz sözlerin kifayetsizliğinde,
İnsana rast gelmeyi dilerim
Editör: Orhan Özer