İlahiyatçı- Yazar
Bana göre dünyanın en tılsımlı sözcüğü sevmektir. Allah rızık veren verendir ama rızık yemez. Bu ve benzer sıfatlarını çoğaltmak mümkün. Ama iş sevmeye gelince durum değişiyor. Allah çok seven ve sevilendir. İhtiyacı olduğu için değil bu niteliği insana fayda sağlar. Yaşlılar yurdunda bir dönem çalışmam olmuştu. Orada en büyük sıkıntılardan biri hiç sevenim kalmadı sızlanışı idi. Kısaca hayatın tadı kalmamış, zoraki bir yaşantı var idi.
Sevme eylemini sıraya sokmak gerekirse önce Allah’tır derim. Sonra ana baba, eş evlat diye sıralamak en doğrusudur. Allah hariç sevdiğimiz her şey fani. Bugün var yarın yok. Ayrıca insan bazen en çok sevdiğinden darbe yiyebiliyor.
Sevdiklerim içinde dağlara karşı özel bir ilgim var. Acaba niye diye düşünmeye başladım. Çocukluğum ve gençliğim dağda geçtiği için olabilir. Dağlar hakkında çok şey söylenmiş, genelde insanımız haberdardır.
Geldiğim noktayı kısaca şöyle izah edebilirim. Evet, Allah dağlar okunması gereken bir kitap gibidir. Ayet gibi dersek yanlış olmaz. Satır arasını okumak gerekiyor. Dağların yüzü insan birçok şey söyler ama arka tarafı daha derindir.
Okumak anlamak ve yaşanmak içindir. Kur’an gibi bir kitabı yalnız lafzını okumak işin başıdır. Ne diyor, ne demek istiyor anlayışı yoksa bu okuma fazla şey kazandırmaz.
Uzatmadan derdimi kısaca anlatayım. Hz. Muhammed As “Uhud bizi sever biz Uhud’ severiz” demiş. Sevgi karşılıklı ya sanki canlı gibi boş bir söz değil. Peki nedir aslı, nasıl okumalıyız? Allah dağları ve üzerinde bulundurduklarını insanın hizmetine sunmuş. Yani Allah sevdiği insanı sevdiği için nimetler, ikramlar hazırlamış. İnsan sevmediğini günahını bile vermezmiş doğrudur.
O’da bizi seviyor, sevilmek ne kadar güzel bir şey. Hayat sevince güzel değil mi? Dağları sevelim ama onları yaratanı sevelim. Hayatımız renkli olsun, tadı tuzu olsun. Ha bir de işin sonrası var, yani ahiret. Sevmek ve sevilmek, dünya ve ahiret devam etsin derim.