Psikolojik Danışman/Eğitmen/Yazar
Bilgi çağında yaşıyoruz. Herkes konuşuyor, herkes yorum yapıyor, herkes haklı olduğunu ispat etmeye çalışıyor. Fakat bir şeyi giderek daha fazla kaybediyoruz: Güzel örnek olmayı…
Toplumları değiştirenler, en çok konuşanlar değil, yaşadıklarıyla ilham verenlerdir. Çünkü insanlar nasihatten önce şahsiyete, sözden önce davranışa bakar. Bir çocuğun karakterini anne babasının hayatı şekillendirir. Bir öğrenciyi öğretmeninin tavrı etkiler. Bir toplumu ise örnek insanların varlığı ayağa kaldırır.
Bugün sosyal medyada, televizyonlarda ve günlük hayatta çok fazla “çok bilen” görüyoruz. Ancak bildiğini yaşayana, nezaketiyle örnek olana, dürüstlüğüyle güven verene daha az rastlıyoruz. Oysa bilgi, ahlakla birleşmediğinde sadece gürültüye dönüşür.
Toplum olarak birbirimizi eleştirmekten yanlışlarımızı saymaktan yorulduk. Artık ihtiyacımız olan birbirimize umut verecek insanlar. Kapısını komşusuna açanlar, sözünün eri olanlar, öfkesini kontrol edebilenler, adaletli davrananlar, merhameti hayatının merkezine koyanlar…
Çünkü güzel örnekler bulaşıcıdır. Bir insanın nezaketi başka bir nezaketi doğurur. Bir kişinin dürüstlüğü onlarca insana cesaret verir. İyilik sessiz görünse de etkisi derindir.
Belki de kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:
“Ben ne kadar biliyorum?” yerine,
“Ben nasıl bir örneğim?”
Çünkü gelecek nesiller söylediklerimizi değil, yaşadıklarımızı miras alacak.
Toplumun çok bilmişlere değil, güzel örneklere ihtiyacı var. Ve o güzel örnek belki de başkasını beklediğimiz kişi değil; aynaya baktığımızda gördüğümüz insan olmalıdır.