Ayşin Çoban

Vaktin dolduğu, eve gitme zamanının çabuk geldiği günlere bırakılan çocuk neşemizden bahsetmek istedim. Sokak yollarının henüz asfaltla tanışmadığı zamanlarda otuz bir aralık gecesinin ocak sabahına

‘Erdemlilik, iyi hâllerden ölçülmez, yapmayı tercih etmediğin kötülükten ölçülür.’ Yanık bir hikâyenin eseriydi vicdanımı ince ipliğe geçirip sallandıran. Zamanı mekânı yıllar öncesine uzanıp gömdüğüm geçmişimden

Asım’ın ona yazdığı şiirin bir kıtası geldi aklına: “Ömrümden onca mevsim geldi geçti, toplasam her birini seni tanıdığım bir ekim sabahı etmezdi.” Mutluluktan çıldırmış gibiydi.

(Kendini bulmadan hayatı anlayamazsın; evren bir bütünse sen o bütünü tamamlayan zerresin.) Eteklerini zarafetle yere sürüyen zarif bir kadını andıran mimari eser karşısındaydı. İsminin hikâyesiyle

Acemi Katil (2. kısım) Uzun zamandır dağınık saçlarını saklamıştı parçalanan kalbini gizlediği gibi. Kimseye duyurmamıştı mutfakta döktüğü göz yaşlarını. Koca bir enkazın altındaydı ve o

Acemi Katil (1. kısım) Koca şehrin gürültüsüne usulca karışmıştı. Sessiz çığlıkları gerçeklikten epey uzaklaşmış, içinde oluşan boşluğu doldurabilmek mümkünlüğünü yitirmişti. Ne yaparsa yapsın fayda sağlayamıyordu.

Yarım Kalanlar (1. Kısım) Karga tulumba görüş odasına getirilip sandalyeye oturtuldu. Gözlüğü burnunun ucunda sallanıyor yere düştü düşecekti. Kelepçeli elleriyle gözlüğünü düzeltip karşısında oturan adama