Yazar Halil Özdemir
İnsanın omuzlarına çöken yorgunluk her zaman bedenle ilgili değildir. Bazen insan sabah uyanır; uykusunu almıştır, dinlenmiştir ama yine de içinde ağır bir eksiklik, bir isteksizlik taşır. Bu, hayatın yorgunluğudur. Görünmezdir. Ne tansiyon aletinde çıkar ne de bir kan tahlilinde. Ama en derin yerden, ruhun tam ortasından hissedilir.
Hayatın yorgunluğu çoğu zaman birikerek gelir. Söylenememiş cümleler, ertelenmiş hayaller, “sonraya” bırakılmış mutluluklar üst üste yığılır. İnsan fark etmeden kendini başkalarının beklentileriyle, toplumun hızla dönen çarklarıyla aynı ritimde yaşamaya zorlar. Her gün biraz daha aceleci, biraz daha sessiz, biraz daha eksik olur. Ve bir gün durup baktığında, aslında en çok kendisini ihmal ettiğini fark eder.
Bu yorgunluk, en çok suskunlukla kendini belli eder. Eskiden hevesle anlatılan şeyler artık kısa cümlelere sığar. İnsan kalabalıklar içinde bile yalnız hisseder; çünkü anlatacak hâli yoktur. Dinlenmek ister ama nasıl dinleneceğini de unutmuştur. Tatil yetmez, uyku yetmez; çünkü yorgun olan beden değil, anlamdır.
Hayatın yorgunluğu bazen sorularla gelir: “Bunca çaba ne için?”, “Gerçekten istediğim hayat bu mu?” Bu soruların cevabı kolay değildir. Belki de bu yorgunluk, insanın kendine dönmesi için bir uyarıdır. Sürekli koşmanın, üretmenin, güçlü görünmenin arasında kaybolan özü hatırlatmak ister. Durmayı, yavaşlamayı, eksilmeyi bile öğretir.
Yine de bu yorgunluğun içinde bir umut kırıntısı vardır. Çünkü insan en çok yorulduğu yerde değişmeye yaklaşır. Hayatın yükünü fark eden, onu hafifletmenin yollarını da aramaya başlar. Bazen bir kelime, bazen bir yürüyüş, bazen de sessiz bir kabulleniş iyileştirir insanı. Hayat yormuştur ama tamamen tüketmemiştir.
Belki de hayatın yorgunluğu, yaşamın kaçınılmaz bir parçasıdır. Önemli olan bu yorgunluğu inkâr etmek değil, onunla konuşabilmektir. Çünkü insan, yorulduğunu kabul ettiği anda kendine biraz daha yaklaşır. Ve belki tam da o noktada, yeniden nefes almayı öğrenir.
Editör: Fatma Karataş