Sevgilim,
Yazar Ayşe Özverdi
Bu mektubu sana yazarken aramızdaki mesafe masamın üzerine oturmuş, susmadan bana bakıyor. Sensizliğin ağırlığını ilk kez bu kadar derinden hissediyorum. Hasret dediğimiz şeyin, insanın içine çöken sessiz bir gece olduğunu şimdi anlıyorum.
Günler geçiyor ama zaman ilerlemiyor. Çünkü sen yoksan, saatler yalnızca sayılardan ibaret. Sesini duymadığım her an, içimde eksik kalan bir cümle gibi. Gülüşünü hatırlıyorum; kalbim ısınıyor ama hemen ardından bir boşluk büyüyor. İşte hasret tam da bu: Hem ısıtan hem yakan bir duygu.
Seni sevmek kolay, sensizliğe katlanmak zor. Yanımda olsan susardık belki, ama şimdi kelimelere sığınıyorum. Çünkü sana dokunamadığım yerde yazıyorum. Parmaklarım kâğıtta seni arıyor, kalbim her satırda sana yaklaşıyor.
Bilmeni isterim ki bu özlem, sevgimi azaltmıyor; aksine derinleştiriyor. Her bekleyiş, seni biraz daha büyütüyor içimde. Kavuşacağımız günü düşünmek bile bana güç veriyor. O gün geldiğinde, bütün bu hasreti tek bir sarılışta susturacağıma inanıyorum.
Eğer bu mektup sana ulaşırsa, bil ki bir yerde biri seni çok özlüyor. Geceleri adını fısıldayarak uyuyan, gün doğarken seni düşünerek uyanan biri…
Hasretle, sevgiyle, hep seninle…
Edit: Orhan Özer