Hz. Yusuf (Hikâyesi)

Gördüm on bir yıldız ay ve güneşi

Secdede ihvanım ey babam Yakub 

Tasvir eyle bana gördüğüm düşü

Nurlandı her yanım ey babam Yakub 

Kardeşlerim varıp sana geldiler

Söz verip Yusuf’un senden aldılar 

Bir olup sahrada bana daldılar 

Yaktılar şu canım ey babam Yakub

Karanlık kuyuya beni attılar 

Gömleğimi haset kanı ettiler 

Dediler ki kurtlar oğlun yuttular

O günden dilhunum ey babam Yakub 

Yakınımda konak eyledi kervan 

Beni köle diye sattı bezirgân 

Mısır sarayına olsam da sultan

Özlerim Kenan’ım ey babam Yakub 

Tutuldu endama evin zevcesi

Tükenmek bilmedi türlü hilesi 

Davetine icap etti cümlesi 

Oldular hayranım ey babam Yakub 

Züleyha aldanıp kendi nefsine 

Kapıldı şehvetin kör hevesine 

Zindan dedikleri can kafesine 

Attılar bedenim ey babam Yakub 

On iki yılımı zindana verdim    

Rabbimin lütfuyla kemâle erdim

Kralın esrarlı düşünü yordum

Son buldu zindanım ey babam Yakub 

Dediler ki şehir senindir yönet

Sende vuku bulur mizan adalet 

Var mı bundan daha üstün mükâfat?

Yükseldi gör şanım ey babam Yakub 

Tecelli eyledi rabbim kelâmı 

Kıtlık denen illet sardı âlemi

Abilerim varıp verdi selamı 

Kaynadı al kanım ey babam Yakub 

Dedim ben Yusuf’um uyun sözüme 

Gömleğim götürün babam gözüne 

Dökün suyu sönsün hasret közüne

Kalmadı dermanım ey babam Yakub 

Pişman olup tövbe eden Züleyha 

İmanla nurlanıp oldu saliha

Son buldu gözde yaş gönülde sayha

Olunca cananım ey babam Yakub 

Herkes gibi ben de yaşarım bahtım 

Buyur gel ey babam senindir tahtım

Yıllarca gözyaşım içe akıttım

Sendedir fermanım ey babam Yakub 

Nefesî dediğin günahkâr bir kul

Kur’an ve sünnettir gittiği tek yol

Dediler kendine gönül dostu bul

Ararım sultanım ey babam Yakub