Bazı şiirler aşkı tanımlamaz, aşkın kendisini koyar ortaya; iki kişinin birbirine dokunuşu gibi çıplak, iki kişinin yalnızlığı gibi derin. Ataol Behramoğlu’nun “Aşk İki Kişiliktir”i tam

BU AŞK BURADA BİTER Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim Ve

Bu gün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra  Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu  yaz  Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür  gümbür bir telaş  Gencim

. Turgut Uyar’ın “Sevda Sözleri” tam öyle bir şiir. Erken döneminin en dokunaklı, en çıplak eserlerinden; sevgiliye değil, sevgiye sesleniyor sanki. İşte o dizeler: Sevda

Bazı şiirler vatanı bir sevgili gibi kucaklar; ne süslü laflar eder ne de büyük nutuklar atar, sadece sever. Turgut Uyar’ın “Türkiye’m”i de öyle; erken döneminin

Bazı şiirler, şehrin neon ışıklarının arasında bir orman gibi belirir; yabani, uzak ve kurtarıcı. Turgut Uyar’ın “Geyikli Gece”si tam öyle bir şiir. Okurken sanki asfaltın

İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya. Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak; Benimse alın yazım, yokuşlarda

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında; Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum. Yolumun karanlığa saplanan noktasında, Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum. Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi? En kesif orduların yükleniyor dördü beşi. -Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’yaKaç donanmayla sarılmış ufacık bir

Bazı şiirler, tarihin tozlu sayfalarından fırlayıp gelir; eski bir gazel gibi okunurken birden kalbi hızlandırır. Yahya Kemal Beyatlı’nın “Yeniçeriye Gazel”i de öyle; İstanbul’un fethini, yeniçerilerin

Bazı şiirler, sonbahar gibi iner insanın üstüne; yapraklar dökülürken bile bir dinginlik bırakır geride. Yahya Kemal Beyatlı’nın “Dönülmez Akşamın Ufkundayız”ı, ya da asıl adıyla “Rindlerin