okuryazarkitaplar

Toroslar’ın zirvesinden süzülüp gelen bir rüzgar gibi, Türk halk şiirinin en lirik ve doğallık kokan ismi şüphesiz olarak karşımıza çıkar. 17. yüzyılın o karmaşık siyasi

Anadolu’nun derin ezgilerini dijital dünyaya taşıyor gibi. Aşık Veysel, Türk halk edebiyatının en güçlü seslerinden biri olarak, hem sazıyla hem de sözüyle milyonlara dokundu. Onun

Seni, anlatabilmek seni. İyi çocuklara, kahramanlara. Seni anlatabilmek seni, Namussuza, halden bilmeze, Kahpe yalana. Ard-arda kaç zemheri, Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu. Dışarda gürül-gürül

Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz, Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı’nda, Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında. Yapraklarım yapraklarım, rüzgârda sallanır, Güneş

Bazı şiirler aşkı tanımlamaz, aşkın kendisini koyar ortaya; iki kişinin birbirine dokunuşu gibi çıplak, iki kişinin yalnızlığı gibi derin. Ataol Behramoğlu’nun “Aşk İki Kişiliktir”i tam

BU AŞK BURADA BİTER Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim Ve

Bu gün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra  Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu  yaz  Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür  gümbür bir telaş  Gencim

. Turgut Uyar’ın “Sevda Sözleri” tam öyle bir şiir. Erken döneminin en dokunaklı, en çıplak eserlerinden; sevgiliye değil, sevgiye sesleniyor sanki. İşte o dizeler: Sevda

Bazı şiirler vatanı bir sevgili gibi kucaklar; ne süslü laflar eder ne de büyük nutuklar atar, sadece sever. Turgut Uyar’ın “Türkiye’m”i de öyle; erken döneminin

Bazı şiirler, şehrin neon ışıklarının arasında bir orman gibi belirir; yabani, uzak ve kurtarıcı. Turgut Uyar’ın “Geyikli Gece”si tam öyle bir şiir. Okurken sanki asfaltın

İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya. Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak; Benimse alın yazım, yokuşlarda