Öykü

Bir sandığın içinden çıkan eski kâğıtlar bazen sadece toz değil, hikâye de saçar. İstanbul’un bir kenar mahallesinde yapılan sıradan bir tadilat sırasında bulunan bu sararmış

İstanbul’un kalbinde, iki kıtayı birleştiren o masmavi su yolu, sadece bir geçiş güzergâhı değil; aynı zamanda binlerce yıllık sırları yutan devasa bir hafıza defteridir. Boğaz’ın

Sisli sabahların Anadolu’ya yakıştığını söylerler. Hele bir de yolunuz, haritalarda pek adı geçmeyen, köylülerin “oraya gece gidilmez” diye tembihlediği bir göle düşerse… İşte o zaman

  Bir zamanlar ihtişamlı sarayların gölgelerinde yaşayan bir hizmetçi vardı. Günleri altın işlemeli perdelerin arasında, sessiz adımlar ve dikkatli bakışlarla geçerdi. Fakat bir gece, ay

Osmanlı’nın devasa saraylarında, altın varaklı kapıların ardında, diplomasi bir gölge oyunu gibi oynanırdı. Padişahların tahtından uzanan gizli eller, Avrupa krallıklarıyla dans eder; casuslar, elçiler ve

Gece yarısı sarayın taş avlusunda rüzgâr usul usul eser, gölgeler duvarlara saklanırdı. Hükümdar Alâeddin, taht odasının penceresinden yıldızlara bakarken hiç kimsenin bilmediği bir plan kuruyordu.

  Bir zamanlar İstanbul’un dar sokaklarında, gizli defterlerin arasında dolaşan kelimeler vardı. Her biri bir kalbin çırpınışını, bir bakışın sırrını anlatıyordu. Ama bu kelimeler her