Öykü

Neşe Kazan Hava alabildiğine karanlık, insanların hangi amaçla burnunun doğrultusuna gittiği belirsiz. Otobüsüm de geldi. Sanki durağa telefon açıp, “Alo, iyi günler, bir otobüs rica

Gülçin Granit Şimşeklerin göğü yırtıp parçaladığı bir gecede gökyüzü ağlıyordu. Öfkeli deniz, yükselen dalgalar eşliğinde cadde ve sokakları acımasızca dövüyordu. Deniz, sara nöbetine tutulmuş bir

Ümmügülsüm Hasyıldırım Gönlüne tüneyen hüznü, çoktan derin bir uykuya dalmıştı. Dudak kıvrımlarına gizlenen hıçkırık gözyaşlarıyla ıslanmış, sırılsıklam olmuştu.  Vicdan terazisinin ayarı kaçmış olmalıydı. Yoksa bu

Hasan Sağdan Sahanlıktan ayrıldığında yavaşça kapıyı kapattı. Bugün küçük kızı uyumamış, yardım etmek için diretmişti. Gökyüzüne bakınca yağmur kokusu burnuna geldi. Bu kapalı öğleden sonrası