muhammed Can Bulut

…Ekim Akıbeti matbaanın o isli, sıcak ve kurşun kokan odalarından çıkıp da kitabevlerinin vitrinlerine dizildiğinde, İstanbul henüz sonbaharın son yapraklarını döküyordu. Kitapçılar şaşkındı. Üzerinde ne

1998’in serin bir Ekim akşamıydı. ​Olcay Tunç, Kuzguncuk’taki küçük dairesinin penceresinden boğazın loş ışıklarına bakıyordu. Deniz, siyah bir mürekkep lekesi gibi iki yakanın arasına yayılmıştı.

Selim için her sabah milimetrik bir ayindi. Alarm çalmadan tam bir saniye önce gözlerini açar, zafer duygusuyla doğrulurdu. Kahve makinesi çalışırken çıkardığı o düzenli “gluk

Ceketinin iç cebindeki kâğıt, göğsüne saplanan küçük ama inatçı bir rahatsızlıktı; sanki bir cam kırığı değil de unutulmuş bir borcun faizi gibi, durdukça büyüyordu. Şehre

Deniz, onlar için sadece hidrojen ve oksijenin bir araya gelip Kerem’in kariyerini, Lale’nin ise vizörünü ıslattığı bir yer değildi. On beş yıllık bir evlilikti bu.

  Taş kağıt makas’ı kaybettin dedi gülerek. “Bulaşıkları yıkadıktan sonra bir çay koy” diyerek televizyonun kumandasını almıştı. Bulaşıklarımı yıkadığımı hatırlıyorum, sanırım kettle’ın düğmesine de basmıştım.

Boyundan büyük keder çekmiş olduğu için küçük kederleri unutan halklara itaf edilmiştir. Dünya üzerinde o sabah kimsenin “keder” kelimesini hatırlamıyor oluşu aslında harika bir komedi

  Müfredat Bey, masasının üzerindeki kül tablasına bakarken “tutuşmak” fiilinin itfaiyeyi mi, yoksa maliyeyi mi daha çok ilgilendirdiğini düşünüyordu. Emekli bir dil bilgisi öğretmeniyle bir

  Odanın havası, yoğun bir Türk kahvesi kokusu ve toplu bir kabullenmişlik duygusu ile yüklüydü. Bir köşede, elinde hâlâ etiketi üzerinde duran bir poşet tutan

Ben buradayım. Yani, tam olarak burada değilim aslında. Şu an bir yaprağın damarlarıyım. Yeşilin en sinsisi, en sessizi. Damarların arasındaki o ince, önemsiz gölge. Kimse

Yıllardır aynı komodinin üzerinde toz pembe bir örtünün köşesinde beklerim. Eskiden dişlerimin arasından şelale gibi akan o gür, kestane rengi saçların kokusunu taşırdım. Şimdi ise