Sefer Kaya
Ekmel olsan kırk eksiğin bulur.
Leyla’yı sunsan Mecnunu olmaz,
Sevdim dediğinin de aslı yoktur.
Aşk ü Sevdanın kıymetini bilmez.
Güya sever sanki meftûnundur
Yüzünden bir kere yüzün gülmez
Kurusa fidanın güllerin solsa
“Hazandır bre!” der, suyundan vermez.
Sanki bir o var şu yeryüzünde
Aslolan kendisi gayrısı kalp.
Kâinat pervane onun izinde
Kibirlidir, hiç olduğun bilmez.
Nasıl olmuşsa varlıklı olmuş
İmtihan üzre olduğun bilmez
İti bağlasan zincirin kırar
Yanında, zorla durduğun bilmez.
Eh, kaderdir düşmüştür taşına,
Daha ötesi elinden gelmez
Çekersin geleni garip başına,
“Hak” kın her şeyi gördüğün bilmez.
Han da sahipli, kervan da “O”nun
Unutmuş ki her dem seferdedir.
Gözünü kör eden janjanlı yoldan
Kimlerin gelip geçtiğin bilmez…
