Bir marangoz, keresteye baktığında sadece ağaç görmez. Orada bir masa, bir sanat eseri, bir emek, bir geçim, bir itibar görür. Çünkü insan baktığı şeye bilgisi, ihtiyacı farkındalığı ve şuuru kadar anlam yükler. Üşüyen biri için aynı kereste sadece yakacak odundur. Sanatkâr için ise içinde saklı bir hayat vardır. Aslında bu insanın kendine bakışıyla da aynıdır. Kendine sadece beden olarak bakan biri et, kemik, kas ve birkaç düşünceden oluşan bir varlık görür. Ama nefesin derinliğine inmeyi öğrenen biri…İnsanın içinde görünmeyen bir âlem olduğunu fark eder. Çünkü nefes sadece ciğerlere girip çıkan hava değildir.
Nefes insanın ruhuyla bedeninin arasındaki köprüdür. Duyguların dili, kalbin aynası, ruhun taşıdığı görünmez bilgidir. Bir insanın nefesi değiştiğinde bakışı değişir. Bakışı değiştiğinde hayatı değişir. Çünkü insan dış dünyayı olduğu gibi değil kendi iç dünyası kadar görür.
Kimi insan kalabalığın içinde yalnızlık hisseder kimi ise sessizliğin içinde sonsuz bir huzur bulur. Bu farkı oluşturan şey çoğu zaman dış koşullar değil nefesin taşıdığı bilinç hâlidir. Kalp gözü açıldığında insan kendisinin sadece bir beden olmadığını hisseder. Her hücresinde ayrı bir hikâye, ayrı bir titreşim, ayrı bir ilahî nefha olduğunu fark eder. O zaman insan kendine baktığında küçük bir beden değil içinde yıldızlar taşıyan bir âlem görmeye başlar.
Gerçek Özümüzü Farketme Nefes Egzersizi
Rahat bir şekilde oturun. Gözlerinizi kapatın.
Bir elinizi kalbinize, bir elinizi karnınıza koyun.
Burnunuzdan derin bir nefes alın…
Nefesin sadece ciğerlerinize değil, kalbinize de dolduğunu hayal edin…
Yavaşça verin…
Her nefeste üzerinizde taşıdığınız rollerin, yorgunlukların ve zihinsel gürültünün dağıldığını hissedin.
Şimdi kendinize sessizce şunu sorun:
“Ben gerçekten kimim?”
İsminizin ötesinde…Rollerinizin ötesinde…Yaşadığınız acıların ve başarıların ötesinde…
Sadece nefesinizi dinleyin…Çünkü bazen insanın gerçek özü, en çok sessizlikte duyulur.
