Ben bir ödül aldım. Koca Çınar kitabımla ‘’Değerler Eğitimi Dalında.’’ Bu ödül, kimileri için önemsiz, kimileri için ise emek karşılığı, hak ediş. Katıldığım yarışmada kitabım halk oylaması ile 600 oy aldı ve birçok eseri geride bıraktı. Ben bunun sonucunda onurlandırıldım. Elbette bu da benim hayallerimden biriydi. Sahneye çıkıp ödülü alamasam da evime gönderildi. Ama ben biliyorum ki bu tür ödüllere karşı çıkan bir kesimde var.
‘’ Gerçek başarı oylama ile ölçülmez.’’ Diyenler.
‘’Sanat yarışmaz.’’ Diye düşünenler. Hatta tüm bunları gereksiz bulanlarda var. Bir miktar haklılık yanları var olsa da ben ödüllerden, yazarları destekleyen yarışmalardan yanayım. Evet bir plâket, bir ödül bir yazarı değerli yapmaz!
Fakat halkın desteğini de küçümsemek doğru olmaz. Bir yazarın yazdıklarına yüzlerce kişinin dokunması, okuması, hissetmesi paha biçilemez.
Ben bu plâketi ‘’En iyi’’, ‘’En…’’ olduğum için değil, emek verdiğim yolun hatırası olarak görüyorum. Bu ödül ile ‘’Devam etmelisin ‘’i hissettim. ’’Yapabiliyorum’’ u yaşadım…
En güzel başarı insanın alkış geldiğinde kibirlenmemesi, eleştiri aldığında ise kalemini bırakmamasında gizlidir. Ama şu bir gerçek ki bu ödüller insana gurur veriyor.
Bazen de bazı ödüller organizasyonların parçalarıdır. İşte bu yüzden emek karşılığı alınan ödüllerin değeri de bilinmiyor, küçümseniyor. Ama yine de her ödülü küçümsemeden bakmaktır güzel olan. Çünkü bazı yazarlar o plâkete yıllarca verdiği emeğinin sembolü olarak bakar Kimileri ise sadece görünür olmanın bir yolu olarak…
Ve sonunda verilen emek karşılığını bulur!
