Yaşıyoruz bu hayatı. Ağlama sesleri ile başlayan ve belki de ağlayarak can veren… Ezanla selâ arası yaşıyoruz işte. Bazen gülüyoruz, bazen ağlıyoruz oldukça derin duygular yaşayıp hayatımıza yön veriyoruz. Mesela öfkeli anlarımızda en olmadık kararları alıp sonra da pişmanlığını yaşıyoruz. Hani hep derler ya:
“Mutluyken söz verme, öfkeliyken karar verme” diye. Ne de haklı bir cümle!
Ha, bir de kendimizce insanları derecelendirip duygularımızla bir şekle sokuyoruz. Birinin bir konuşmasından, bir hareketinden, bir bakışından nasıl biri olduğunu, kim olduğunu çıkarıp yargılayabiliyoruz Peki, biz insanları hayat akışı içerisinde yaşarken gerçekten görebiliyor muyuz? Yoksa görmek istediğimiz yönleri mi insanlara etiketliyoruz?
Ne acayibiz değil mi? Kendimizce bir insan inşa ediyoruz. Belki bizim hiç bilmediğimiz bir açı şekillendirdi o insanı. “O” olana kadar kim bilir hangi sınavlardan geçti?
Şöyle ki ben iyi bir insan mıyım? Buna ben karar veremem ama her zaman savunduğum şey şu: İçimi bilmeden dışa kimse aldanmasın. Bir kitapta okumuştum: “Sizin hayatınızı bir gün bile yaşamamış insanların lafına takılıp hayatınızı kendinize zehir etmeyin.” Yani anlamak isteyen anlar görmek isteyen görür değer vermek isteyen değer verir, sevmek isteyen sever… Bu böyle nokta nokta devam eder. Ben kendi yolumda çiçekler ekerek, gülümseyerek, kahkahalarımla yol almayı ve yaş almayı diliyorum.
