Son zamanlarda sıkça karşımıza çıkan bir konu var, “Öz güvenli olsun diye yetiştirdiğiniz çocukların karşı tarafa yaptığı zorbalıkları kimse çekmek zorunda değil” diye… Şöyle ki; bunu diyenlerin aslında öz güvenli olmak nedir ve nasıl olur tam olarak karşılığını bilmediğini ve ortamdaki bilgi kirliği kaynaklı olarak özgüvenli olmanın sanki yanlış bir şeymiş gibi konumlandırıldığını fark ettim.
Öncelikle özgüven kelimesinin anlamına bakarsak: Özgüven; bireyin kendi yeteneklerine, değerine ve kararlarına inandığı, potansiyeline güven duyduğu ve kendisiyle barışık olduğu bir ruh hâlidir. Kişinin kendisini değerli görmesi, zorluklarla başa çıkabileceğine inanması, kendini her ortamda rahatça ifade edebilmesi ve başkalarının onayına ihtiyaç duymadan hareket edebilmesi olarak tanımlanır.
Burada özgüvenli olmak ile şımarık ve bencil olmak kavramlarını birbirine karıştırmamak gerektiğini düşünüyorum. Nitekim özgüvenli olmanın en büyük göstergelerinden ve en güzel yönlerinden biri; “her şeyi yaparım” demek değil, sınırlarını bilerek kendine saygı duymak ve zorluklarla yüzleşebilme cesaretini göstermektir. Bu özellik aynı zamanda bireyi daha mutlu ve daha başarılı yapar. Çünkü gerçek özgüven başkalarını harcamadan kendi olağan potansiyeli ile var olmak ve örnek birey olabilmektir.
İşte bu açıdan bakarsak şunu görürüz ki; özellikle çocuklar arasında yaşanan zorbalık, kendini üstün görme gibi durumlar bir özgüven meselesi değil; sınırları koyulmamış, empatiyi öğrenememiş, yaptığı davranışların sorumluluğunu dahi alamayan kurnaz çocuk meselesidir.
