Yıllardır tırmandığım merdivenlerin, oturduğum evin balkonunun korkuluğu hiç olmadı. Bu yüzden tutunacak bir yerimin olmamasına alışığım.
Hayat beni defalarca sınadı; kimi zaman yalnızlıkla, kimi zaman hüzünle, kimi zaman da insanların bıraktığı yaralarla.
Ama düştüğüm her yerden yeniden kalktım. Kaderime isyan ederek değil, kaderime iman ederek ayağa kalktım. Yaralarımı bahane etmedim, yokluklarıma sığınmadım. Her karanlığın içinden geçerken bir çıkış yolu aradım ve Allah’ın izniyle hep buldum.
Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki beni ayakta tutan sahip olduklarım değil, yüreğimde taşıdığım imanmış.
Çünkü insanın dayanağı dünya olursa dünya kadar güçlü kalır, dayanağı Allah olursa yıkılmaz bir dağ gibi dimdik durur.
Bu yüzden korkmuyorum. Yol zorlaşsa da rüzgâr sert esse de önümde yeni sınavlar belirse de korkmuyorum. Dün bir yol bulduysam, bugün de bulurum, yarın da. Allah’ın izniyle umut tükenmez, mücadele bitmez.
Ve şunu öğrendim: İmanla güçlenen bir kalbi kimse yıkamaz. İnsanlar kırabilir, hayat yorabilir, zaman eskitebilir fakat Allah’a güvenen bir ruh, her defasında yeniden ayağa kalkmayı bilir.
