Eriş Kodaş
Yalnız hissettiğinde olmayan birini özlemek
İstediğinde dokunamadığın birini özlemek
Sadece görmenin yettiği ama göremediğin birini özlemek
Yanındayken bile uzakta olanı özlemek
Ve ‘gel’ diyemediğin birini özlemek…
Bitti dediğinde hiç bitmeyen
Her defasında yeniden başlayan bir şölen
Bir cennete bir cehenneme sürükleyen
İşte hep özleten hep özleten
Yine bu yürek
