Alevler birbirlerinin omuzlarına basarcasına yükselir sanki göğün bilinmez bir yerine ulaşmak oradan kaybolmuş bir hakikati koparıp almak istercesine uzanır.
Ve pervane böceği o ateşin etrafında döner! Döndükçe küçülür küçüldükçe ateşe benzer. Bir yükselir, bir alçalır; sanki alevlerle sessiz bir oyun oynar.
Derken bir an…! Kendisini sarıp sarmalamak isteyen o kızıl ateşe hiç tereddüt etmeden bırakıverir bedenini. O an ateşin ışığına tarifsiz bir hüzün çöker! Çünkü hüznün maskesi olmaz. Ve gerçek acılar, en çok sessizlikte konuşur!
Pervane böceklerini bilirsiniz değil mi?…
Hani şu bir mum ışığına, bir alevin sıcaklığına ezelden beri sevdalı olanları. Sevdiği ateşte yanmaktır, pervanenin kaderi! Vuslat onlar için kül olmaktır. Kor olup erimek aşkın mutlak hakikatine karışmaktır.
Rivayet olunur ki “Yüz kanadım olsa da yüz defa yansam! ” der pervane. Onlar için mutluluk yanarken yok olmak değil yandıkça sevgiliye dönüşmektir.
Bir de ailesine pervane olan babalar vardır. Sessizce yanarlar. Kimse görmeden tükenir kimse duymadan eksilirler. Bir sofrada çocuklarının yüzü gülsün diye kendi yorgunluklarını içlerine gömerler. Omuzlarında dünyanın yükü vardır ama eve girdiklerinde bunu belli etmemeye çalışırlar. Gece herkes uyuduğunda onların zihni hâlâ ayaktadır; yarının hesabını, evlatlarının geleceğini, eksik kalan umutları düşünür dururlar. Onlar da tıpkı pervane böcekleri gibi bir ateşin etrafında dönerler aslında. O ateş evlat sevgisidir yuva sıcaklığıdır, “Ailem mutlu olsun.” diye içlerinde büyüttükleri o tarifsiz aşktır. Ve çoğu zaman fark edilmeden o sevginin içinde ağır ağır yanarlar. Bir babanın tükenişi şikâyetle değil, fedakârlıkla olur. Çünkü babalar sevgilerini sözle değil ömürlerinden eksilterek gösterirler. Hiçbir karşılık beklemeden yanar babalar. Tıpkı pervane gibi.
Pervanelerin piri Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî der ki:
“Ne diye aşkı tarif edip durursunuz?.. Aşkın tek bir tarifi vardır; o da hakikatin ta kendisidir.” Diyeceğim o ki; ailesine pervane olur çabuk ölür babalar.
