Piramitlerin Evrensel Sırrı
Yazar Muhittin Çiftçi
İnsanoğlunun taşla kurduğu en eski dua: Piramitler. Nil’in kumlarından Orta Asya bozkırlarına, Meroe’den Turfan’a kadar, göğe yazılmış aynı sessizliğin izinde…
Piramit… Taşın sessizce dua ettiği biçim. İnsanın yeryüzünde inşa ettiği ama göğe doğru uzattığı en eski dua.
Mısır çöllerinde altın tozuyla parlar Giza. Zamanın kalbinde, binlerce yılın soluğunu içine çekmiş bu yapılar, sadece birer mezar değildir; göğün dilini çözmeye çalışan kadim akılların yankısıdır. Djozer’in 4700 yıllık basamakları, bir uygarlığın değil, insan ruhunun yükselme isteğinin basamaklarıdır aslında.
Ama piramitlerin hikâyesi Nil kıyısında başlamaz, orada da bitmez. Sudan’ın Meroe’sinde, Nubia Kralları göğe kendi harfleriyle yazmışlardır sonsuzluğu. Küçük, keskin ama ruhça derin piramitleriyle Afrika’nın yitirilmiş bir sessizliğini konuşur orası. Siyah Firavunlar, taşın içinden yükselen bir müzik gibi yazmışlardır isimlerini tarihe.
Ve uzaklarda, Doğu’nun uçsuz bozkırlarında başka bir yankı vardır: Uygur Piramitleri. Çin’in tozlu ufkunda, Turfan’ın gizli çöllerinde yükselen bu yapılar, Göktürk’ün, Uygur’un göğü kutsayan kültürünü fısıldar. Taşlar burada da dua eder Gök Tanrı’ya, sonsuz maviye… Türklerin “yükseğe”, “ışığa” olan inancı, biçim değiştirmiş ama özünü kaybetmemiştir. Belki de “Türk Piramitleri” bu yüzden sadece arkeolojik değil, ruhsal bir gerçektir.
Meksika’nın yağmurla yıkanan ormanlarında, Peru’nun sessiz vadilerinde, Çin’in kırmızı toprağında, Irak’ın Zigguratlarında, her yerde aynı işaret: Üçgenin göğe bakan zirvesi. Sanki insan, dünyanın neresinde doğarsa doğsun, aynı içgüdüyle bakmıştır yukarıya: “Orada bir anlam var.” demiştir ve bu anlamı taşla, gölgeyle, simetriyle dile getirmiştir.
Piramitler, insanlığın ortak kalp atışıdır. Bir mühendislik harikasından öte, kozmik bir yankıdır onlar. Taşın içine gizlenmiş zaman; sessizliğin, sabrın ve sonsuzluğun mimarisi…
Bugün hâlâ sorarız: “Nasıl yapıldılar?” Belki de yanlış sorudur bu. Asıl soru şu olmalı: “İnsan neden göğe böyle bir şekille seslenmek istedi?”
Belki de piramit, cevabını hiç vermeyen ama her çağda aynı duyguyla bize bakan bir ayna. Göğe bakan taş, taşlaşmış bir dua gibi durur hâlâ. Sessiz ama her çağda yankılanan bir bilgelikle…
“Piramitler, insanın taşla değil, sessizlikle yazdığı ilk destandır. Her uygarlık, kendi göğüne bir dua bıraktı. Belki de o dualar hâlâ yıldızların arasında yankılanıyor…”
Editör: Çağlar Didman
