Süresiz nafaka tartışmaları yıllardır toplumun gündeminde. Son dönemde bu uygulamanın sınırlandırılması yönünde atılan adımların ardından yükselen tepkileri bir süre izledim. Gördüğüm manzara düşündürücüydü.
Yıllardır eşitlik söylemini dilinden düşürmeyen bazı kesimler, iş sorumluluk almaya gelince aynı kararlılığı göstermiyor. Kadın ve erkek eşitliğinden söz edenlerin bir kısmı, nafakanın süreyle sınırlandırılmasını âdeta bir felaket gibi sunuyor. Oysa eşitlik, sadece hakları değil sorumlulukları da paylaşabilmektir.
Daha evlenmemiş genç kızların bile bu konuya gösterdiği aşırı tepki, meselenin ekonomik güvence olmaktan çıkıp bir alışkanlığa dönüştüğünü düşündürüyor. Bir evlilik sona erdiğinde tarafların da kendi hayatlarını kurmaları beklenmelidir. Hiç kimse ömür boyu başka bir insanın emeğine bağlı yaşamaya mecbur edilmemelidir.
Elbette çocuklar istisnadır. Anne ve baba, çocuklarının bakımından ve eğitiminden sorumludur. Ancak yetişkin bireylerin de belirli bir süre içinde çalışma hayatına katılması, üretmesi ve topluma değer katması gerekir. Süresiz nafaka, bazı durumlarda mağduriyeti gidermek yerine bağımlılığı teşvik eden bir sisteme dönüşebilmektedir.
Bir toplum ancak üreten bireylerle güçlenir. Çalışmayı özendiren, sorumluluğu teşvik eden düzenlemeler hem ekonomik hayata hem de aile kurumuna olumlu katkı sağlar. İnsanların evlilik kararlarını ekonomik hesaplarla değil, karşılıklı sevgi ve sorumluluk bilinciyle vermeleri gerekir.
Nafakanın makul sürelerle sınırlandırılması bireyleri yeniden hayata tutunmaya ve kendi ayakları üzerinde durmaya teşvik edecektir. Toplumun ihtiyacı olan şey süresiz bağımlılık değil, üretkenlik ve sorumluluk kültürüdür.
