Suskun Zamanlar

Sis çökmüş omuzlarıma,
bir suskunluk gibi ağır…
Elimde çözülmeyen düğümler,
içimde söylenmemiş cümleler var.
Gözlerim gizli,
ama kalbim açık yaraya benzer
kimse görmez,
ben her gün biraz daha hissederim.
Arkamda duran o siyah at,
sessizliğimi anlar gibi;
ne sorar, ne yargılar,
sadece bekler benimle.
Rüzgâr geçer, zaman susar,
ben yine kendimde kaybolurum
bir düğüm olurum hayata,
çözülmeden… çözmeden…