Yazar Sefer Kaya
Aklının ermediği zamanları yaşarsın evvelâ.
En güzel çağlarındır aslında, farkında olmazsın. Kaşla göz arasında avucundan kayar çocukluğun.
Yarınları iple çektiğin günlerin devri başlar, sen farkında olmadan.
Birdenbire tam ortasında bulursun kendini hayatın. Tam bir hay-huy la geçer her bir günün. Belki omuzların, etiketin ve etrafın bir hayli kalabalık, cüzdanın da epeyce kabarıktır. Hatta kendince mini bir krallık bile kurmuşsundur.
Bir kara tren kompartımanının penceresinden geçen telgraf direklerinin hızıyla geçer bu günler de.
Ve nihayet geri sayım başlar. Yönün artık geriye dönüktür çoğunlukla. Yarına dair planların yerini, düne ait pişmanlıklarla hesaplaşmayı aşan boğuşmalar almaya başlanmıştır yavaş yavaş.
Sadece akranlarını gördüğünde fark edersin ne kadar yaş aldığını.
İki taşın arasında ezilen buğday tanesinin muhteşem çaresizliği ile tanışma vakitlerin yaklaşmaktadır ağır ağır…
Tıpkı Cahit Zarifoğlu’nun dediği gibi:
“Bir değirmendir bu dünya.”
Seni de öğütür bir gün.
Unutma!
