İnsan unutandır! İyi ki de unutandır. Yoksa onca acıya, korkuya, özleme, ayrılığa nasıl tahammül ederdi.
En büyük acı, kimine göre evlat acısı, kimine göre baba, kimine göre vatan hasreti… Bu liste kişiye göre değişir elbette. Ama insan; kendince en büyük acılarda bile ‘’Bunu asla unutamam, yandım, kavruldum.’’ Der. Acısını anlatacak kelimeler çıkmaz içinden ama zaman araya girer, zihin duruma alışır, içindeki alev ilk günkü gibi taze kalmaz. Yoksa taşıdığı yükler altında ezilir kalırdı. İyi ki de unutandır!
İnsan sadece acıyı, kötüyü unutmaz. Bazen de iyilikleri unutur. Kendisine uzanan elleri, zor zamanında yanında olanları, başarılarına sevinenleri. Bu yüzden unutmak bir eksiklik değil insan olmanın ta kendisidir! Nimettir! İnsan zihni her şeyi aynı yoğunlukta yaşasaydı hayat çok ağır olurdu. Bu yüzden unutmak nimettir!
Yaradan bu nimeti biz insanlara verdiyse; acının aynı şiddetle yaşanmaması için, hayatına devam edebilsin diye vermiştir. Çünkü insan aynı acıları, kırgınlıkları, korkuları… İlk günkü gibi yaşasaydı, taşısaydı ne affedebilirdi ne iyileşebilirdi ne de umut edebilirdi. Çünkü hayat hatırladıklarımız kadar unuttuklarımızdan da ibarettir. Belki de en büyük şifa ‘’Unutma’’ da gizlidir. Negatif gibi görünen her şeydeki nimeti fark edebilmek duasıyla…
