Sevdaların Tarihe Karışması

Bir zamanlar şair kelimelerle ağlardı. Kalemi titrer, her dize bir gözyaşı olurdu. Âşık da susmaz acısını, sevdiğinin adını duyunca sesi kısılır, bakışları uzaklara dalar.  Acı, görünürdü. Sevda yaşanırdı.

Şimdi ise kimse durup ağlamıyor. Şair, kalemi eline aldığında içinden geçenleri yazmayı öğrenmiş. Yazıyor ama hissetmeden. Âşık da ağlamıyor artık çünkü kaybetmeyi kabullenmiş, unutmayı alışkanlık hâline getirmiş. Sevda derin bir iz bırakmıyor, sadece kısa bir hatıra gibi geçip gidiyor.

Eski sevdalar, insanların kalbinde değil, kitapların sararmış sayfalarında kaldı. Yaşananlar hissedilmeden geçince, acılar da sevinçler de tarihin tozuna karıştı. Ne şairin gözünde yaş var artık, ne âşığın kalbinde yanacak bir ateş. Ama belki de gerçek tamamen yerli yerindeydi

Bir yerlerde hâlâ kelimelerin yükünü bekleten bir kalem vardı Yazarken titreyen, sustukça ağırlaşan… Belki bir şair, gecenin en sessiz anında, kimse duymadan içindeki fırtınayı mısralara kaleme alıp döküyordu. Kimse görmese de o hâlâ hissediyor.

Ve belki bir âşık… Kalabalıkların arasında yürürken bir an durup geçmişe sarıldığını sanıyordu Unuttuğunu sandığı bir isim, ansızın kalbinde çiçek açtırıyor. Gözleri dolsa bile, içinde bir şeylerin hâlâ acıdığını fark ediyordu

Çünkü sevda, tamamen yok olmaz.

Zaman onu düşündürür insanlar üzerini örter, hayat başka yönlere savurur… Ama bir bakışta, bir şarkıda, bir anıda yeniden canlanır. Sessizdir artık, eskisi gibi konuşmaz ama derindir. Belki de eskisinden daha derin.

Tarihe karışan sevda aslında sadece görünmez olmuştur. Hâlâ insanların içinde, en saklı yerlerde bitmeye devam eder, sevda bir zamanlar yaşanmış ve sessizce geçmişte kalmıştır.