Sevişmek için buluşuyoruz, her buluşmamızda benim için gençliğini getiriyor.
Ona diyorum ki ”Resmen bana yetebilmek için gençliğini getiriyorsun.” Gerek yok, diyorum bu halinle de iyisin ama gençliğinin çok daha iyi olduğunu düşünüp içim burkuluyor bir an. Gençliği çok daha yakışıklı. Çok daha güçlü. Çok daha kaslı ve çekici. Bu bilgeliğini, karakterini ve zenginliğini tecrübesine borçlu. Eğer o yaşlı adam olmasaydı, hiçbir zaman geri getirdiği o genç adam olamazdı.
Yolda, cadde kenarında hızlı hızlı yürürken bu konuda konuşuyoruz. Arabayı uzak bir sokağa park ettik. Bizi gören, tanıyan biri olmasın diye. Gören biri olursa nasıl açıklarız bu zamana ait olmayan bir adamı?
Bir an elinden tutuyorum, gençliğinin hep kalıcı olmadığını hatırlıyorum. İkimizin farklı zamanlarda yaşadığını fark edip üzülüyorum. Onun geri gelemeyecek olduğunu fark edip hüzünleniyorum. Keşke gençliğini her getirdiğinde bir gün değil de bir ay kalabilse, diyorum. Tam o anda lüks binaya girip hızlı hızlı üst kata çıkarken balonlarla ve süslerle bezenmiş olduğunu görüyorum. Birilerinin organizasyonu var belli ki. Onların kutlamasının içine girerek rahatsızlık vermekten çekiniyorum. ”Bir bina, nasıl bu kadar lüks olup da nasıl bu kadar izbe bir yerde olabilir?” diye geçiyor aklımdan. Süslemelerin ve balonların altından eğilip geçiyorum. Bakıyorum ki masada oturmuş birileri var, bizi görmemeleri gerekiyor. Tam ona dönüp haber verecekken ”Burada birileri varmış, gitmeyelim.” diyecekken ışıklar yanıp konfetiler patlıyor, pasta çıkıyor. İyi ki doğdun, diyorlar hep bir ağızdan. Meğerse benim doğum günümü kutlamak için bu organizasyonu ayarlamış.
Üzerimde mor bir ceket var, saçım atkuyruğu toplanmış. Kırmızı topuklu ayakkabılarımla kendimi çok şık, feminen ve çekici hissediyorum. Videoya çekildiğimi düşünerek, güzel görünüyorum iyi ki diyorum içimden. Tam da bu anda bu adamla tanıştığım için ne kadar şanslı olduğumu düşünüyorum. Onun elini tutup gözlerine bakıyorum, benim yılların yükünü içinde taşıyan genç sevgilim, diyorum.
