“Unut!” Dedi bana, bir eliyle rüzgârda dağılıp yüzüne düşen kumral saçlarını toplamaya çalışırken. Buz mavisi gözlerini ufka dikmişti, hiç yüzüme bakmadı. Biraz Sevgi biraz şefkat aramam boşunaydı.
O gideli çok olmuştu demek ki… “Unutursun, alışırsın hatta yeniden seversin.” derken, bir o kadar da küstah geldi gözüme. Yoksa beni hiç sevmemiş miydi?
Sonra elini uzattı son kez “Hoşça kal !” derken. Elimi uzatmadım, yüzüne de bakmadım. Sanki hoşça kalabilecekmişim gibi. Umursamadı, hiç oyalanmadı, döndü gitti hızlı adımlarla uzaklaştı.
Kalakaldım o sahilde bir hiçliğin orta yerinde. Dalgalar, denizin kokusu, martıların çığlığı hepsi görmüştü hüznümü. Her şey geçer mi unutur muyum seni?
“Alışırsın.” dedi ya, evet nelere alışamadık ki
Ya o; ya göğüs kafesimde çırpınan o kuş? Çırpınmaktan vaz mı geçecek? Ya kalbim, o da atmaya devam edecek mi alışınca, seni unutunca?
“Gitme !” diye fısıldadım ardından. Sen duymadın, sen gittin, ben gidemedim. O sahilde çakılı kaldı hayallerim düşlerim. Yokluğuna alışamadım. Onca yıl geçti…
Ben senden geçemedim.
1 Yorum
Teşekkür ederim 🙏