Hz. Süleyman 3. Bölüm

“Her ötelenişin anahtarı ve kaynağı Gerçek sevgidir”

Temizlenmiş akıl cevherinden duyulan gündüz düşleri;

                                                                                           Sineleri, Sina’ya kılavuzlar.
Rahman,  düşüncenin bakir tarlası olan düş semasından yağmaya başlar,

                                                                  KELAM olur.
Ve Süleyman kendi hüviyetinden seslenir sana:
“SELAM”

Söz özüne dönüp esenlikten esinliğe doğru incelirken,

Kelam selamete kavuşur.

Selam sevginin kelama dönüşmesidir.

Ve sineler dar gelir artık özün gürlemesine,

Sina’ya açılır ufuklar.

Duyu evreni dalgalanır,

Önce gözler ve kulaklar yokluğa karışır.

Davud’un sesi sur oldu Süleyman’a.

Süleyman, Süleyman’dan içeri kulak kesildi,

Âlemleri titredi Süleyman’ın, toprağı taşı titredi.

Nice rahmet bulutları taşıdı sırtında Süleyman,

Yağdı yağdırdı çöllerine.

Bir yel esti, uçurdu dağ gibi Süleyman’ın eteklerini.

Gönül kuşu yükseldikçe semalara,

Nice kürsilerde, nice gözler gördü Süleyman.

Ahit, akitle vuslat ettiğinde,

Gecenin kanatlarından, Zühre’nin ruhundan dinledi,

Tüm harfleri, heceleri birleştirdi.

Ve duydu Süleyman emri.

Mir’at a sırlanan mührü aldı.

Mühür dedi ki;

Kim ademdeki Âdem’i Âdam’da birlerse,

Bil ki ayanın gözünden Nokta-i Miradı seyreden olur.