Gölgelerdeki Mısralar

Yazar Nurhan Habibe

2026’nın eşiğine varırken beş yılın ağırlığı sinmiş zamanın sinesine

Ne gürültüyle aktı bu devran ne bir anda ne de hoyratça her şey usul usul değişti

Sanki kader ince bir nakkaş gibi her gün ruhumuzun bir köşesine görünmez bir çizik işledi.

Zannettik ki bazı insanlar ömürlük bazı bağlar kopmaz bazı hikayeler yarım kalmaz

Oysa hepsi birer misafirmiş dünyamıza ve bir bir çekilip gittiler geride sessizce tüten bir özlem bırakarak..

Bitmeyecek sandığımız sevdaların dağılmaz sandığımız hayallerin bir gün bir sabah rüzgarıyla dağılışını seyrettik meğer bazı vakitlerin hükmü yazgının kaleminden düşmüşmüş

Biz de boyun eğmeyi öğrendik cevabı olmayan soruların ağırlığıyla yaşamayı da..

Zaman ne durdu ne de halimizi sordu.

O kendi yolunda yürüdü biz de bazen dizimiz çözüle çözüle bazen yüreğimiz darala darala o yürüyüşe eşlik etmek zorunda kaldık.

Kimi insanlar gönlümüzde kefensiz yaralar açtı kimi ise yıkılan yerlerimize ümitten bir duvar ördü.

Kimi bir anda kapı oldu ruhumuza kimi pencere..